feaugclub

เช้าวันนี้อากาศยังเย็นเหมือนเดิมแต่ก็ยังไม่เย็นเหมือนวันก่อนๆ ทำเอาอาการหวัดของผมเลยพลอยเริ่มทุเลาลงไปบ้างแล้วหล่ะ พูดถึงหวัดผมเลยนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้มันเป็นเรื่องที่น่ารักเอามากๆ  ก็เป็นเรื่องของเด็กๆอีกเช่นเคย ถ้าพูดถึงเด็กๆคุณเคยสังเกตุบ้างหรือเปล่าว่าบางทีเจ้าพวกจ้อยพวกนี้ก็พยายามที่จะทำตัวให้เป็นประโยชน์  แต่ยิ่งพยายาม  คุณก็เหนื่อยแรงหนักใจกว่าเดิม

         มันเป็นเรื่องของแม่ลูกที่อยู่ข้างบ้านผมเองวันนั้นเป็นวันที่แม่เป็นไข้หวัดใหญ่  นอนซมอยู่บนเตียง  ส่วนลูกสาวก็ขมีขมันทำหน้าที่พยาบาลตัวจ้อยอย่างสุดความสามารถ เธอตบหมอนให้พองฟู  หอบนิตยาสารกองโตมาให้แม่อ่าน  ท้ายที่สุด  คุณเธอก็ทำให้แม่ประหลาดใจด้วยการชงชาหอมฉุยมาเสริฟถึงเตียง

      " น่ารักเหลือเกินลูกแม่ " คุณแม่อุทานออกมาด้วยความดีใจ " แม่ไม่รู้มาก่อนนะเนี่ยว่าหนูชงชาเป็นด้วย " 

     " ไม่ยากนี่คะ หนูแอบดูแม่ชงชาตั้งหลายครั้ง " ยายหนูพูดอย่างมั่นใจในความสามารถของตน

     " แล้วหนูทำยังไงบ้างคะ แม่อยากรู้จังเลย " แม่ถามแกมงงนิดๆ

     " ไม่อยากนี่คะ  หนูเอาผงชาไส่กระทะรินน้ำเติมลงไป  ต้มให้เดือดแล้วก็เทลงถ้วยผ่านกระชอน  แต่หนูหากระชอนไม่เจอ หนูเลยใช้ที่ตีแมลงวันแทน "

     " หา.....หนูว่าอะไรนะ " คุณแม่อุทานอย่างตกใจ

พยาบาลตัวจ้อยยิ้มกริ่ม " ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกคะคุณแม่  หนูไม่ได้หยิบที่ตีแมลงวันอันใหม่ในตู้มาใช้หรอกคะ หนูเอาอันที่เราใช้แล้วต่างหาก " 

          ถ้าเป็นคุณแล้วคุณจะทำอย่างไงหละ่ แต่กับคุณแม่คนนี้เธอเล่าให้ผมฟังต่อว่า เธอก็ต้องจิบน้ำชาถ้วยนั้นด้วยความภูมิใจในตัวลูกสาวถึงจะมีอารมถ์เคืองนิดๆก็เถอะ